Emo-eten-blog

Emotie-eten: mijn verborgen verslaving

Mijn hele leven heb ik al een haat-liefde verhouding met mijn lichaam. En dus ook een verstoorde relatie met eten. Bijna iedere minuut van de dag denk ik: wat ‘mag’ ik wel en wat ‘mag’ ik niet eten vandaag. Ik noem het mijn verborgen verslaving. Ik ben een emotie-eter. Snaaien doe ik altijd alleen. Als ik verdrietig ben, als ik vind dat ik het verdiend heb na een dag hard werken, als ik stress ervaar. Het is mijn systeem van belonen en troosten.

Ik kom uit een nogal ingewikkeld nest. Op mijn 6e gingen mijn ouders uit elkaar en ben ik bij mijn vader gaan wonen. Bij zijn tweede vrouw en haar drie kinderen. Opeens woonde ik in een samengesteld gezin en waren we met z’n negenen. In ons gezin werd eten altijd geregisseerd: mijn gesmeerde boterhammen voor het ontbijt stonden al klaar, ik kreeg zes (!) boterhammen mee naar school en mijn avondeten werd voor mij opgeschept. En het motto was: je eet je bord leeg. Een keer raden wie altijd als enige nog aan tafel zat, met een gezicht als een oorwurm: ik. Want het was te veel. Veel te veel. Mijn lunch gooide ik vaak stiekem weg en wat heb ik me daar altijd schuldig over gevoeld.

Jaren later heb ik mijn stiefmoeder gevraagd waarom ze dat zo had gedaan. En ze zei: “Ik wilde goed voor jullie allemaal zorgen.” Het was haar manier om te laten zien dat ze dat kon en dat we het goed hadden. Begrepen heb ik het nooit. Ik ben ervan overtuigd dat het zaadje van mijn ingewikkelde verhouding met eten toen is gezaaid.

 

Worsteling

Op mijn 15e kwam mijn oom, die ik al jaren niet had gezien, op visite. Het enige dat hij tegen mij zei was: “Goh, het is niet meer aan je te zien dat je ooit een klein couveusekindje was. Wat ben jij dik geworden zeg.” Au! Ik was toen nog een bedeesd, stil meisje. Dus ik zei niets. Wat ik wel deed: ik besloot nooit meer iets tegen mijn oom te zeggen.

Als onzeker pubermeisje was ik me natuurlijk erg bewust van de veranderingen in mijn lichaam. Ik werd voller en ronder. Ik  was best trots mijn vrouwelijke rondingen (nog steeds!), maar mijn buikje en die extra kilo’s….die had ik liever niet gehad. Oké die stevige benen ook niet. Het was toen en is nu nog steeds mijn grootste worsteling.

Achteraf gezien heb ik als kind onbewust besloten dat eten niet leuk of gezellig is (het is een ‘moetje’) en dat ik dus niet goed genoeg ben (want ik ben ‘te dik’).

 

Hechting en veiligheid

Vorig jaar, na een sessie van 365 Dagen Succesvol, is de volgende uitspraak me bijgebleven: “met ‘te’ veel eten ben je een nare ervaring of een gemis aan het verzachten. Je bedekt iets wat je niet wilt voelen met eten.” Die woorden kwamen bij me binnen, want ik voelde dat dit in mijn geval wel eens heel erg waar kon zijn.

Als couveusekindje in 1965 ben ik, tot ik drie maanden oud was, niet aangeraakt door mijn ouders, maar alleen door mijn verplegers. In die tijd was direct en voor al lijflijk contact met de ouders nog niet zo gewoon als het nu is. Mijn hele jeugd voelde ik me ‘nergens bij horen’. Thuis was er weinig pais en vree, vanwege het ingewikkelde huwelijk van mijn ouders. Mijn moeder greep naar de fles en mijn vader was altijd aan het werk. Daarna, in ons samengestelde gezin, waren alle kinderen vooral op zoek naar hun eigen plekje. Achteraf gezien heb ik mijn plekje nooit kunnen vinden, ik denk nu te weten dat dat vooral kwam omdat ik me thuis nooit echt veilig voelde. Er was altijd spanning, dag in dag uit. Natuurlijk was er wel liefde, alleen kon niemand die liefde goed naar elkaar uiten.

 

Mijn Grote Zoektocht naar De Liefde

Vanaf het moment dat ik op kamers ging wonen begon mijn “Grote Zoektocht naar De Liefde”. Het is me een zoektocht geweest, hoor! Ik zocht liefde in vriendschappen, in relaties en in talloze one-night stands. Mijn relaties hielden geen stand. Na de one-night stands voelde ik me vooral vreselijk waardeloos. Dierbare vriendschappen werden tot mijn verdriet verbroken.

Gevolg: ik voelde me zó afgewezen. Mijn reactie: snaaien. Ongezond eten. Gevolg: de kilo’s vlogen er weer aan. Reactie: zelfafwijzing in de spiegel.

De Liefde die ik zocht heb ik (nog) niet gevonden. Ik legde nogal een druk op mijn vriendinnen en relaties hè:

”Ik hou van jou, hou jij dan alsjeblieft van mij?”.

De moraal van dit verhaal: liefde vind je alleen in jezelf. Ook al klinkt dit als een tegeltjeswijsheid, het is wel heel waar. Vind ik althans.

Een paar maanden geleden stond ik na lange tijd weer op de weegschaal. BAM! Nog nooit was ik zo zwaar geweest. Dat wist ik natuurlijk allang, want mijn favoriete jurk (ik ben een jurkjes-meisje) kon ik al maanden niet meer aan en mijn BH zat al tijden veel te strak.

Begin 2020 was ik via een lifestyle programma nog 13 kilo afgevallen. Wat was ik toen blij en trots! De complimenten vlogen me om de oren. Nog geen vier maanden later zat meer dan de helft er alweer aan. Het zijn corona-kilo’s, maakte ik mijzelf wijs. Iedere dag zei ik tegen mijzelf: “vanaf morgen doe ik het anders”. Een halfjaar later moest dié morgen nog steeds beginnen.

Zo’n vijf weken geleden heb ik, na een aantal hopeloze pogingen om gezonder te gaan eten, bij een bevriende gewichtsconsulente aangeklopt. Ik zei tegen haar dat ik geen calorieën wilde tellen, maar vooral inzicht wilde krijgen in hoe ik gezonder kon eten. We spraken af dat ik een week lang doorging met hoe ik nu at (en dus ook snaaide). Het was een wake-up call. De cijfers zagen er slecht uit: vetpercentage, spiermassa, omvang van mijn taille. Los van wat de weegschaal me al in geuren en kleuren had verteld, was dit een hele grote schok.

Wat daarna volgde was een wekenlange strijd met mijzelf.

Ik ging braaf calorieën bijhouden in een app (iets wat ik permanent niet wilde!), ik maakte gezondere keuzes en ik heb sindsdien niet meer gesnaaid. Ik ging meer wandelen en een paar keer per week krachttraining doen, althans: ik deed een poging. En ik viel een paar kilo af. Joezeee!

Alleen had ik geen rekening gehouden met een andere factor: stress.

Zonder in te veel details te treden: ik ervaar al maanden stress (wie niet haha). En sommige afvallers onder ons weten wat dit doet: je valt nl. niet meer af, je lichaam houdt alles vast. Gevolg: een grote plus op de weegschaal.

En toen viel bij mij opeens het kwartje. Een beetje zwaar was dat kwartje wel, maar ook het allermooiste kwartje ooit.

Ik ben mijn hele leven al bezig met het bestrijden van allerlei symptomen. Ik wil me geliefd voelen, dus ga ik op zoek naar De Liefde. Ik wil met trots naar mijzelf kunnen kijken: dus ga ik afvallen. Als ik slank(er) ben, dan pas kan ik succesvol zijn als freelancer en vind ik de man van mijn leven…..

Is het niet veel effectiever om verder terug te kijken en te gaan ontdekken hoe ik bij de oorzaak van mijn symptomen kan komen? Om terug te gaan naar mijn pure ik, zodat ik het verhaal dat ik mijzelf als kind heb verteld, kan gaan herschrijven?

De 6-jarige kleine Dominique vertelde zichzelf dat ze het niet waard was om van te houden, de 15-jarige puber Dominique vertelde zichzelf dat eten een ‘moetje’ is.

Hoe zou het voelen als de volwassen Dominique zichzelf binnenkort een heel ander verhaal kan vertellen:

“Je bent goed zoals je bent. Je bent een prachtige, krachtige vrouw. Je houdt van jezelf en er wordt van jou gehouden.”

 

Ik gun je inzicht in jouw ‘eigen kwartje’.

Maar misschien herken je je ook in mijn kwartje.

Dat zou ik heel fijn vinden.

 

Dank je wel Saskia, dat je mij gevraagd hebt om deze blog voor je te schrijven! Het was een heel waardevolle persoonlijke reis, vol mooie en soms ook wel confronterende inzichten. Liefs, Dominique

 

P.S: Wil  je ook een dag  werken aan patronen die je niet meer dienen? Wil je het verhaal dat je jezelf ooit hebt verteld om pijn te vermijden herschrijven zodat je hier en nu vrijheid ervaart? En wil je een stap zetten naar meer liefde voor jezelf? Tijdens de live training Persoonlijk Meesterschap op 18 september richten we ons op  meesterschap over jouw handelen waardoor je blokkerende patronen overstijgt. Je bent heel welkom. 

P.P.S: Werk je liever niet in een groep en wil je wél met jezelf aan de slag? Dan kun je een verheldering sessie boeken waarin we in 20 minuten tot de kern komen. Daarna weet je wat jou te doen staat en hoe wij je daarin kunnen begeleiden. 

Dominique Loof

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Winkelwagen
0 Shares
Share
Share
Tweet
WhatsApp
Email