Geblakerd hart

Schaduwwerk: mijn Monster & ik

Het is een prachtige zaterdagochtend, ik ben onderweg naar de Masterclass Heelheid om de kracht van schaduwwerk te ontdekken. De stad ontwaakt langzaam uit haar slaap en de zon wil het liefst nóg sneller opkomen dan ze al kan. En ik merk op dat ik bijna dansend door de stad loop.

Tijdens deze masterclass ga ik dus op zoek naar mijn schaduwdelen. Deze nemen we vaak onbewust waar. Donker en licht zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het een kan niet zonder het ander. Ik hoop dat ik de moed heb om mijn schaduwdelen vandaag in het licht te zetten.

Net zoals bij iedere training ben ik een tikkeltje zenuwachtig: wat ga ik vandaag bij mezelf tegenkomen, wat gebeurt er als ik mijn schaduwkant(en) laat zien? Hoe gaan de andere deelnemers op mij reageren? Gaan ze mij leuk vinden? Of misschien wel stom?

 

Slappe lach

De eerste oefening vind ik direct een uitdaging. Hij was me al bekend, en net zoals de vorige keer voelde ik me er weer vrij oncomfortabel bij. En laat dat nou nét de bedoeling zijn: dág comfort zone, hallo onvermijdelijk ongemak! Wat is er goed aan om delen van jezelf in het duister te houden? Deze vraag wordt mij vijf minuten lang steeds opnieuw gesteld. En na ieder antwoord voel ik me nét iets ongemakkelijker. Want tsja, ondanks dat al mijn antwoorden heel logisch en waar zijn voor mij, klinkt het in mijn hoofd steeds minder logisch. “Ja, hoezo laat ik mijn schaduwkanten eigenlijk niet zien”? Dat was dé vraag aan mijzelf na deze oefening. Met een bijna verontwaardigde toon ook. En tegelijkertijd krijg ik de slappe lach van alle antwoorden die ik uitspreek.

 

Onzichtbaar

In een andere oefening nodigt Saskia ons uit om geluid te geven aan onze minder- of meerderwaardigheidsgevoelens. Bijvoorbeeld door dit met een heel luide stem uit te spreken. Waar een aantal deelnemers opstaan en zich laten horen blijf ik enigszins verstard zitten op mijn stoel. Eerst verbaast het me. Ik doe praktisch altijd mee! Maar waarom trek ik me nu dan terug uit de groep? Ik ben stil en ik observeer. Vanuit dit ongemak komt ook het inzicht: als kind maakte ik mijzelf ook heel vaak ‘onzichtbaar’, want dan werd ik niet – zoals bijv. mijn zus – naar een internaat voor moeilijk opvoedbare kinderen gestuurd. Als ik onzichtbaar ben, kan er ook niets naars met mij gebeuren. De groep gaf mij daarna wat ik nodig had: ik word gezien en ik voel de warmte die ik als kind zo vaak heb gemist. Voor mij was dit een bijzondere helende ervaring.

 

Stalen harnas

“Teken je Monster!” was de volgende opdracht. Iedereen ging ijverig aan de slag. En ik zat maar op mijn stoel naar dat lege velletje papier te kijken. Achteraf besefte ik pas wat er gebeurde: ik moést iets tekenen, maar wat dan, en hoe dan? Kortom: ik zat volledig in mijn hoofd, ik was uitgecheckt bij mijzelf. Tot ik besloot om even helemaal niets te denken.

Zomaar vanuit het niets tekende ik een zwartgeblakerd gebroken hart, met veel vuur. Dit kwam niet vanuit mijn hoofd maar vanuit mijn intuïtie.

In de oefening daarna kon ik mijn tekening pas duiden: mijn Monster heeft een stalen harnas om het hart gelegd om zo het kind te beschermen. Het harnas kan eraf, het dient niet meer. Alles mag stromen. Als het harnas weg is kan ik liefde geven en ontvangen op een pure manier. In ongeremdheid: volop liefhebben zonder rem erop. En met het afwerpen van dit harnas krijgt ook mijn – heimelijk verstopte – creativiteit volop de kans om zich (weer) te laten zien.

Saskia creëert een veilige, vertrouwde omgeving voor alle deelnemers. Ik noem dat een ‘sacred space’, die uitnodigt om jezelf te zijn én jezelf te laten zien. Mooi vind ik dat. En heel uitnodigend.

Laatst hoorde ik iemand zeggen: “Door beweging kom je op een betere plek”. En zo voelt het voor mij ook na deze fijne dag waarop ik een schaduwkant uit het duister heb gehaald én heb losgelaten. Aho.

 

Wil jij ontdekken in je schaduwdelen? Ben je nieuwsgierig naar dat wat in het duister huist en wat jouw Monster je te vertellen heeft? Dan ben je heel welkom bij de volgende Masterclass Heelheid op 22 januari 2022. Mooie datum, toch? 🙃

Dominique Loof

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Winkelwagen
0 Shares
Share
Share
Tweet
WhatsApp
Email